HOLDERDEBOLDER, vooruit met dat GEPOLDER.

Soms in het voorjaar als het zonnetje de ochtend kriekt krijgt mijn lief de kolder in de kop. Nee, niet die ouderwetse schoonmaakwoede maar wel een onbedwingbare lust om de natuur te gaan bedwingen. Per fiets.

Zo door haar gezegd…zo door ons SAMEN gedaan. Dan worden de fietstassen beladen met routekaart, zuigflesjes water en twee appeltjes voor de dorst, een brok belegen kaas en het fototoestel. We stappen dan welgemoed op de pedalen: vooruit… de Drachtster Paardepaden op, de Berglanen in, met een zuidwestwindje in de rug op weg naar het buurtschap De Wilgen.

Daar, a.h.w. om de hoek van het Drachtster Centrum, vang je al de frisse lucht van de sompige zoden, doorspekt met de odeur van rundergier. Nóg wel, moet ik ter relativering tussen neus en lippen eventjes opmerken. Want twee kilometer onder de griene greiden ligt een dikke zoutkorst met daaronder nog een gashoudende zandsteenlaag. Deze bodemschat is door een op snelwinst-beluste oliemaatschappij uitgeput achtergelaten. En dáár hoopt de SEQ ( lees SEEK) de laatste restjes aardgas nog te kunnen uitzuigen. Door er eerst het afvalgas CO2 in te pompen! Óf die hoop bewerkelijkt wordt, is voor mij nog de grote vraag en voor anderen hopelijk een onderzoek waard. Omdat bekend is geworden dat de bodem boven geëxploiteerde gasvelden en zoutlagen aanmerkelijk meer kan inzakken dan de bedoeling is… mag voorlopig in de Wilgen gevreesd worden voor lager land en meer hoogstaand water. Het is ook maar de vraag of daar behoefte is aan meer waterberging plus meer kikkers voor de ooievaars.

Nu nog kunnen de kivieten proberen onze aandacht af te leiden van die machtige groep Friese paarden langszij de klinkerweg naar de Veenhoop, waar ons in het knusse restaurant ‘Het Polderhûs’ het openhaardje wacht. Met een kop capuccino en een puntje Friese oranjekoek zijn we weltevree. Het pontje over de Smalle Ee zal ons straks weer naar het restaurant ‘Iesicht’ kunnen brengen. Na een prachtige rit via het pittoreke dorp Eernewoude met een rustmoment in de houten uitzichthut op de bevogelde veenplassen zullen we weer op Drachten aantrekken. We zijn dan weer heerlijk uitgepolderd. Maar nu nog even niet…het is té nat, té winderig, té koud. Het wachten is op het lentezonnetje. Henk Veenstra- Drachten.

DE PLANNETJES VAN DE SEQ ZIJN INMIDDELS AFDOENDE GETORPEDEERD EN AFGEZONKEN.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s