Maandelijks archief: januari 2013

Huisman Henkie (deel 2)

Geinspireerd door een column van de Zuid-Afrikaanse journaliste Maureen Joubert.
Er is geen relatie met de Nederlandse situatie.

STOFZUIGERZAK-ONGEMAK

Het geschiedde toen onze antieke sleestofzuiger teveel raasde, plotseling de geest gaf en er dus een vervanger gezocht en gekocht moest worden. Een kleintje die zacht zoemend gladjes achter je aanglijdt was de bedoeling. En die het stof en de kattenharen nu eens wél uit de mat zuigt. Als intermediair leende ik eerst de stofzuiger van buurvrouw. Maar daarvan was het aanvankelijk lege stofzuigerzakje in één zuigbeurt al barstensvol. Deze ervaring deed de beste huisvrouw van alle (en derhalve ook ondergetekende) besluiten om toch maar weer een GROTE stofzuiger te kopen. Een krachtige, van een in deze contreien zeer welbekend merk. Zo gezegd, zo gedaan. Ook deze maakte tóch weer flink kabaal, maar deed tenminste wél wat hij doen moest: zuigen.

De eerste pakjes stofzuigerzakjes, met het apparaat meegeleverd, waren al gauw volgezogen. Geen probleem, verzekerde ik mijn vrouw. Type stofzuiger en modelnummer werden opgeschreven voor de leverancier in de hoofdplaats. Maar m’n liefste kwam terug met een kassabon van meer dan 10 euro en zakjes voor een onbestemd model. Om nu meteen weer naar de grote stad te rijden was geen optie. Dan maar eerst hier terplekke gezocht. Maar ook hier waren de toepasselijke zakjes (van een in onze woonplaats en ommelanden zeer welbekend merk) niet voorhanden. Welgemoed trokken wij saampjes naar omliggende dorpen en gehuchten. Maar alle bezochte winkeliers keken of wij iets van een andere planeet wilden kopen.

Vanwege het prangende ongemak restte er niets anders dan zelf de (in deze contreien zeer welbekende) fabrikant te bellen voor de toebehoren. Na een halfuurtje wachten op andere wachtenden vóór u bij het muzakje “Waiting in Vain” van Bob Marley, bleek ene Loes gewillig te zijn om me te woord en bij te staan. Ze kon erg met me meevoelen, zei ze. Ze zoog zelf ook wel eens stof. Maar: de detaillisten die het apparaat verkopen moeten hun eigen voorraadje verzorgen. Ook van de toebehoren. Maar: stelde ze, bij hoge nood kon ik ook het geld aan de firma overmaken en dan zou zij zelf de zakjes bij me bezorgen. Mijn reactie op die belofte is hier niet publiceerbaar. Voordat ik hem tenslotte weer oplegde blies ik nog een handkusje naar de hoorn. Het is nog steeds heel stil in huis.
En heel stoffig. HV

HUISMAN HENKIE (deel 1)

Geïnspireerd op een column van de Zuid-Afrikaanse journaliste Maureen Joubert.

Vandaag de dag krijgen de meeste mannen het echt niet meer Spaans benauwd om ’s nachts de baby te voeden, om de stofzuiger uit de kast te rommelen, om etenswaren te kopen of om te koken.
We hebben het dan wel over een huishouden waar man en vrouw beide werken, of over de situatie waarbij de vrouw gaat werken omdat het kroost wel op eigen benen kan staan. In het algemeen houden mannen écht niet van huiselijk werk. Het is niet het lichamelijke aspect ervan wat de mannen niet zouden kunnen bolwerken, maar ze worden kriegelig alleen al van het kijken ernaar. Neem nou eens een man die met pensioen gaat. Veertig jaar lang verlaat hij werkdagelijks zijn huis met z’n hoofd vol cijfers en diagnoses. En ’s avonds keert hij vermoeid terug in een schone, helderblinkende en stofloze woning. En dat is nu precies de omgeving voor een man om te kunnen genieten van de krant, z’n biertje en het TV-nieuws.

Maar plotseling, bij z’n pensionering, wordt deze man overspoeld door de warboel en het geroezemoes van het huishouden. De stofzuiger raast en blaast de godganse dag, lijkt het. De top wordt bereikt als de herrie van de wasmachine en de vaatwasser daar nog bijkomt. Heeft een man dan nooit rust en vrede in z’n eigen huis, snauwt hij z’n vrouw dan toe. Als de eensklaps ook overdag aanwezige man zich overal mee gaat bemoeien en zijn vrouw letterlijk en figuurlijk danig in de weg zit, ontstaan er ergernissen.
Als zijn vrouw uit werken gaat is de ‘man-met pensioen’ helemaal uit zijn doen. Want na uitvoering van de -in het zicht van veel vrije tijd- jarenlang uitgestelde klussen wordt ook de huishouding zijn werkgebied. Maar daarin is de kersverse huisman vooralsnog zijn anker kwijt en volkomen stuurloos.

Daarom is het voor veel mannen een uitkomst om vooraf een (alleen voor mannen toegankelijke) cursus: ‘ PENSIOEN-IN-ZICHT’ te volgen. Want dán wordt hen op neutraal terrein de juiste keuze aangeleerd tussen de vloer ofwel de wasmand voor de was, tussen de koelkast ofwel de vuilnisbak voor lege melkpakken. Onder begeleiding van een psycholoog wordt het verschil duidelijk gemaakt tussen ‘je moeder en je partner’; geleerd dat toiletrollen echt niet vanzelf aangroeien en dat lege bierglazen niet uit zichzelf de vaat-wasser invliegen. Er is een diashow met praktijktraining in ‘geef-planten-water’ en ‘zoek-de-goede-plek’ voor ‘het-kunnen-vinden van dingen’. In een rollenspel wordt getraind in ‘het-ideale-winkelmaatje-zijn’ en het ‘de-weg-durven-vragen’. Daarnaast zijn er heuse gespreks-groepen voor onderwerpen als: ‘neem eens een bloemetje mee”, ‘je hebt heus niet altijd gelijk’ en ‘laat de afstandsbediening toch met rust’.
Al met al is een dergelijke cursus een zegen voor de mensheid (vooral voor de vrouwen). HV

Winterlicht (haiga, Poetry-toPic)

FH bevlokte struik

Voor een extra dimensie, klik op http://www.fanvanfryslan.nl/wordpress/wp-content/uploads/2011/01/R09_0034.mp3

Dit vers heeft als diepere betekenis, dat-ook bij tegenslag- er altijd weer een lichtpuntje is, altijd is er wel weer een nieuw moment met iets om van te genieten.

Vers: Henk Veenstra. Klankkleur: Egbert Bouwhuis. Foto: Erik Bethlehem

MOOI LEUK (column) 

Ik ben nogal gevoelig. Taalgevoelig, voor sommige woorden. Overgevoelig, allergisch zelfs.

Zoals voor het woordje LEUK. Je zult vast wel eens reactie-mogelijkheden hebben gezien onder de kop: DIT VIND IK LEUK. In ontelbare bijdragen en in ontelbare reageer-acties van reagluurders moet iets LEUK worden gevonden. Te hooi en te gras: een leuke avond, een leuk boek, een leuke jongen. Winkelen is leuk, zelfs tanken blijft leuk, een foto is leuk, een weblog is leuk……alles moet tegenwoordig maar ge-like-d worden.

Hetzelfde zie je met MOOI. De wereld is mooi, Limburg is mooi, Zutphen is mooi, dat meisje is mooi, dat bloemstuk is mooi, het is een mooi gebaar…….

Nu is het merkwaardige dat die beide woordjes inhoudloos zijn, juist omdat ze op vrijwel alles kunnen slaan. Wordt er bijvoorbeeld iets verteld over een pas verschenen boek en de reactie op het artikel is: EEN LEUK BOEK, dan kan sowieso het woordje EEN worden geschrapt. En omdat over een BOEK werd geschreven kan ook dat woordje vervallen. Blijft over LEUK. Maar wat is leuk in dit verband? Interessant? Spannend? Romantisch? Goed geschreven?

Kortom: een reactie als MOOI of LEUK is volkomen betekenis- en zin-loos. Zoals zovele Twitter-uitlatingen als: Goede morgen. Eerst maar koffie zetten. Ik ga nu stofzuigen. Ik moet eten koken. Wel te rusten. Tot morgen. ONZIN, omdat het NIEMAND interesseert wat de schrijver of schrijfster uitspookt of twee jaar geleden heeft gedaan om 10 uur 10.

Ter bestrijding van deze zinloze internetvervuiling is nu opgeriocht de vereniging BGM&L ter Bestrijding Gebruik MOOI & LEUK . Iedereen wordt uitgenodigd om een intelligenter, passender alternatief te plaatsen bij elke internet-eruptie waar LEUK of MOOI wordt gebruikt. Totdat LEUK en LIKE LIJKEN zijn geworden.

\/ vind ik leuk.

\/ vind ik niet leuk

Nieuw: 1-2-3 poëzie en columns

Zondag de dertiende.
Vandaag vier ik mijn vijfenzeventigste verjaring. Zonder toeters en bellen, in een kleine kring van gezin, familie en kennissen. Want ik hou niet van enige ophef, van gebak krijg ik het maagzuur en “ik heb alles al”.

Tóch markeer ik vandaag als een heel bijzondere dag. Want vandaag plaats ik dit bericht als HONDERSTE BIJDRAGE op deze website 123 gedichten. Honderd bijdragen, waarvan vijftig columns en vijftig brokjes poëzie voor jong en oud, voor man en vrouw.

Het bijzondere van deze gedichten is, dat ze alle zijn “verpakt”, opgemaakt ALS FOTO. En het voordeel daarvan is, dat zoekmachines die afbeeldingen in albums stoppen. Vanuit bijvoorbeeld Google-AFBEELDINGEN kan iedereen ter wereld, in bezit van een computer, vast of handy, een gedicht met een e-mail laten meesturen. Als illustratie van de inhoud of gewoon als versiering.

Het gaat om een ANDERE manier van mailen, waarbij de mail wordt aangevuld, versierd, ondersteund, “opgeleukt” met een illustratie. Daarbij is de afbeelding het uitgangspunt. Eenmaal een toepasselijke foto gevonden, klik er dan op ( met rechts) en benut de optie PER E-MAIL VERZENDEN.

Voor het vinden van poëzie-in-fotovorm in bv Google-AFBEELDINGEN gebruik je steekwoorden als: beeldgedicht, fotovers, haiga, Poetry-toPic, lytsvers, internetgedicht, i-poëzie, MAILHIT, MAIL+,……( en misschien als extra de tag FRIESLAND of de naam van een dichter?)

Vijftig van die fotoverzen vind je alvast in deze website https://123gedichten.wordpress.com door het aanklikken van de poëzie-categorieën uit de kolom hier rechts. Eén voor één zijn ze in een e-mail op te nemen, mee te sturen, te delen met anderen. Je zou VANDAAG een MAILHIT kunnen versturen, misschien als test. naar jezelf.

Gezocht: WERKSTER voor drie½ dg/mnd.

Mijn vrouw wenst een werkster. Jawel: een werkster. Zo’n stevige tante die desgewenst zelfs om zes uur ‘s ochtends haar mouwen opstroopt om de plee te boenen. Die softly zingend de strijk doet en haar handen er niet voor omdraait om de was keurig op de plooi te vouwen.

Nu heeft mijn hartedief onder andere al een chauffeur (moi), een kok (me), een tuinman ( I ), een kassier ( myself)…….. Maar nog niet een interieurverzorgster.
Van horen en zeggen is op dat stuk niet alles koek en ei. Ons bereikten verhalen over kauwgomkauwende deernen, ruimschoots voorzien van oorkleppen die al swingend hier en daar maar niet overal een stofdoek laten wapperen. Die eerst een halfuurtje koffie met bijbehorend koekje en praatje van node hebben voordat de rubber-gehandschoende handjes uit de spreekwoordelijke mouwen komen. Die minstens twee maal per maand ongesteld ofwel ziekjes zijn en willen worden doorbetaald of voorgeschoten. Ergens was zo’n poetswicht zelfs in het bad aangetroffen: ze was zo bezweet door de fietstocht naar het werkhuis en wilde een frisse start maken *)
Waarbij de buitenboel en de strijk er bij blijft. Waarbij de toiletpotten ook niet altijd poepieschoon worden achtergelaten.

We zetten de werksterwens voorlopig maar op een zacht pitje. Want een Durtie Mindy past niet in ons straatje. Touché.

*) Wat dat betreft lijkt de kwestie op die bij de Friese Gemeente Mallingerland waar twee douches worden gebouwd voor bezwete ambtenaren. (persbericht: DRACHTEN – Diverse ambtenaren van Smallingerland komen met de fiets naar het gemeentehuis toe. Zij kunnen zich straks douchen voordat ze met hun werk gaan beginnen. De gemeente trekt 18.000 exclusief BTW uit voor twee douche- en omkleedgelegenheden).

Ik rook geen sigaren. 

Niet dat ik erover opschep, maar ik woon in een residentie. Eigenlijk een ruim appartement in een flat. Maar omdat de galerij overdekt is én omdat er vloerbedekking ligt heet het residentie.

Mijn buurman is een beetje doof. Dat heeft voordelen: na een feestje krijgen we nooit klachten. Hij gebruikt de intercom niet. Als er wordt aangebeld loopt hij naar zijn, aan mijn balkon grenzend, balkon en kijkt wie aanbelt. Ik zit buiten. Blijkbaar gaat de bel want buurman leunt over de balustrade.

“Wilt u ook iets geven voor de fanfare?” vraagt een collectant.

“Ik rook geen sigaren!” antwoordt buurman.

“Nee, ik vraag: wilt u iets doneren voor de fanfare?” volhardt de collectant.

Buurman wordt kribbig: “Ik zeg toch: IK ROOK GEEN SIGAREN!”

De collectant is er klaar mee: “Rot op met je sigaren!”

Buurman: “En jij met je fanfare!”.
——————————————————————————————————————————————–

Column van Jan Piaam Uit http://piaam.com/