Tagarchief: eenden

Naar de eendjes (column)

Af en toe passen mijn toeverlaat en ik op een kleinkind. Als het toevallig eens een keertje niet regent, gaan we met zo’n peuter en een lading oud brood “naar de eendjes toe”.

In het buurtpark zijn die altijd wel te vinden. Plus een stel ganzen en een vlucht meeuwen. Met in het vijvertje een verdwaald zwanen- of meerkoetenpaar.
Het is opmerkingswaardig hoe het gedrag van die beesten overeenkomt met het mensengedrag. Of eerder omgekeerd: hoe mensen zich overeenkomstig beestachtig gedragen.

Zo zie je dat de grootste vogels, de ganzen of zwanen, zich blazend voordringen en als eersten de grootste brokken brood wegsnaaien. Dat doet me denken aan het graai- en snaaigedrag van hedendaagse bobo’s bij banken, verzekerings-instellingen, woningbedrijven.

En dan de stoere en snelle woerden….kwak, kwak, hap, hap, hap…..nooit genoeg.
Die vogels doen me denken aan speculerende beursboys.
De vrouwtjes komen er altijd bekaaid af, zijn ondergeschikt aan de mannetjes-eenden. Gister zag ik zelfs vier woerden één enkel wijfje onder-drukken: over groeps-sex gesproken.

De eenden-jonkies staan op een nóg lager plan. Wat wij de lucht ingooien wordt meest door de meeuwen weggepikt. Het gros van de geduldige watervogels in de vijver mist de buit. Veel van de naar hen geworpen brokjes en beetjes verzinken naar de bodem van de vijver, waar het verdampt. Verdamd noch mal. Touché.

Eenden in-stinkt (column)

EENDEN- IN -STINKT

Had ik als klussende plusser met moeite ons vijvertje opgeknapt en er kwam een stel eendjes op af. Van heinde of verre, misschien wel uit Peking, Caïro of Instan-boel. Ongenood en paspoortloos landden ze in de achtertuin en maakten een rotzooi van de plas. Er zat niets anders op dan ze weg te jagen. Want anders komen ze terug. Telkens weer.

In een woonstraat van onze woonplaats heeft lang geleden een grapjas een betonnen bak in het voortuintje ingegraven. Daar kwamen twee eenden op af. Ze kregen zes jonkies. En elk jaar keerde het koppeltje terug mét kroost en ze legden nog meer eenden-eitjes. Het onbebouwde terrein tegenover de woning werd genaast als vaste stee voor een hele eendenkolonie. Soms was er een stel eventjes weg. Misschien naar het luxe zomerverblijf in Verweg-gistan?

Af en toe raakte het autoverkeer ontregeld want de beestjes waggelden achter elkaar de weg over. Om te bezien of er bij de gastwoning nog iets te halen viel. Toeteren en foeteren hielp niet. Want eigenaardig: ze weigerden om op te vliegen. Zou dat bij ons mensen soms ook het geval zijn? Touché