Tagarchief: gemeente

-Democratie en andere mooie woorden- 

Een raadslid..Woorden als water

Min betekent o.a. iets negatiefs. Te min is: niet goed genoeg. Niettemin betekent dus zoiets als: het gaat wel. Al-niettemin is dus: alles gaat zo-zo. Uiteindelijk betekent desalniettemin dus heel erg weinig. Desalniettemin won desalniettemin met vlag en wimpel toen zo’n vijfhonderd taalbewuste Nederlanders werden bevraagd naar het meest welluidende woord. Er zijn mooi-klinkende woorden als: asperge, spaghetti, gehaktbal, sinasappelsap. Woorden die via lip, tanden en tong gevormd, gekauwd, geproefd worden. Bijna net zoals het gerecht zelf. Komt U ook het speeksel in de mond bij het uitspreken van bv. patat-saus?

Sommige woorden daarentegen zijn niet te pruimen. Zoals bv. de zweverige combinatie: kosmische dimensie.Andere,meest ambtelijke woorden, zijn wollig verhullend, hebben een dubbele bodem of verraden de tegenovergestelde mening. Er zijn ook mooie woorden als DEMOCRATIE (= het volk regeert). In de afgelopen 2500 jaar mankeerde daar (ook tus-sen de vele oorlogen) nogal wat aan. Want dát soort begrippen gaat pas iets betekenen als er inhoud aan wordt gegeven en als ze worden nageleefd. Maar helaas al te vaak hebben politici de mond vol mooie woorden welke daarna hooguit op schrift worden gezet.

Een plaatselijk voorbeeld (citaat): “De intentie is om de kennis en kwaliteiten binnen wijkraden en dorpsbelangen te benutten om de kwaliteit van ontwikkelingsplannen ( en dus de leefbaar-heid in brede zin) te optimaliseren”.

Wat is er dan gedaan om die “expertise” in kaart te brengen en te vergroten? Hoe is de praktijk van de zogenaamde Interactieve Beleidsvorming? Werden onlangs niet heel be-langrijke plannen ontwikkeld zonder inschakeling van de wijkraden? Ook omdat ‘vergeten’ werd om een betreffende wijkraad vooraf op te richten? En hoe verliep de informatie-verstrekking aan de wijkraden? Ondanks de stelling: ‘Vanaf 2004 wordt gestart met het maken van een communicatie-paragraaf bij verschillende projectplannen” zag ik nog geen begin daarvan. De bedoeling staat dus wel op schrift maar de uitvoering laat nog op zich wachten.

En klopt de inhoud van zo’n plan maar met de eigen stelling: ”begrippen en afspraken moeten HELDER zijn”. Nada, niks daarvan. Want zijn in één enkel beleidsvoorstel gebruikte begrippen als “contactmoment, inspanningsverplichting, toetsingscriteria, in het verlengde van het onderhavige besluit, limitatieve opsomming, scharnierpunt, geconcretiseerd, vertaalslag, initiatiefpunt, concept-convenant en adhoc-situatie” niet toe aan een heldere ‘vertaalslag’ naar de doorsnee raadsleden? Behoren onze volksvertegenwoordigers daar voor duidelijkheid en goed onderling begrip niet op toe te zien? Uiteindelijk? Touché

Villa Kakelbont

VILLA KAKELBONT

Geregeld zoek ik mijn volkstuintje op om wat te wieden. Want in de groeimaanden kun je er je kont niet keren of het onkruid tiert op kniehoogte. Natuurlijk is het niet alleen maar komkommer en kwel op de tuin. Want, O wonder: van alle knollen en zaadjes die ik in moeder aarde stop komt er altijd wat van de grond. Dus: als ik na een paar uur ploeteren terugkeer naar de thuisbasis gaat er altijd wel een kropje sla, een pondje peulen, aardbeien of rode besjes mee.

Soms een krat aardappelen of rabarber en als het even kan een zelfgeplukt ruikertje. Want ook op oudere leeftijd gaat de liefde niet alleen via de maag. Mijn groenten zijn onbespoten en met een toepasselijke portie paardenpoep bemest: biologisch-dynamisch gekweekt dus. Nou, die dynamiek gaat ook zitten in de toebereiding. Moeders de vrouw draait haar hand niet om voor het hakken van de reuzenspinazie. Maar sla met slak of andijvie met luis is haar een gruwel. De schoonste der schonen laat díe klus graag aan mij over. En terecht stelt ze: ‘Het is jouw hobby’.

Een toenemend aantal vergrijsde volkstuiniers gaf inmiddels een andere invulling aan deze bewerkelijke hobby. Zij hebben hark en riek aan de knotwilgen gehangen en betalen nu dik eurogeld voor kant-en-klaargesneden groenten, voorgekookte krieltjes en hapklare brokken. Na samenvoeging van twee of meer zéér Smalle landjes kwamen er wel plezierige bloementuinen en liep ergens een heesterkweek-hobby volledig uit de hand.

In het centrum van ons complex is onlangs met welbevinden van het volkstuinbestuur een te kleine gereedschapschuur vervangen door een bak van een blokhut. VILLA KAKELBONT staat er op. Die benaming klopt wel want de energieke eigenaar heeft letterlijk eieren voor z’n geld gekozen. In plaats van winterpeen, boerenkool en prei kwamen daar nogal wat hokken bij, opgevuld met een bonte collectie raskippen. Ik vind zo’n vestiging best, want ik ruil er mijn overschot aan spinazie tegen kakelverse scharreleitjes.

Maar de huurders van de aangrenzende percelen zijn niet zo gediend van allerlei overspannen plannen van nieuwkomers. ‘Op onze oude dag zijn we hier voor onze rust en gezondheid’: stellen ze. ‘Aan lawaai, fratsen en koude drukte hier hebben wij geen behoefte. Voor bestuiving van onze gewassen zijn bijen nog wel nuttig. Van hun zachte gezoem hebben we geen last. Maar wij zijn al zó vaak gestoken door die krengen, dat dit soort grappen ons wel gestolen kan worden. We denken de brui er aan te geven of te verkassen, want we worden niet vrolijk van het gekakel van de broedse Friese leghorns. En het allerergste vinden we nog het macho hanengekraai bij elk ei wat toch niet uitkomt’. Touché