Tagarchief: huisman

Huisman Henkie (deel 2)

Geinspireerd door een column van de Zuid-Afrikaanse journaliste Maureen Joubert.
Er is geen relatie met de Nederlandse situatie.

STOFZUIGERZAK-ONGEMAK

Het geschiedde toen onze antieke sleestofzuiger teveel raasde, plotseling de geest gaf en er dus een vervanger gezocht en gekocht moest worden. Een kleintje die zacht zoemend gladjes achter je aanglijdt was de bedoeling. En die het stof en de kattenharen nu eens wél uit de mat zuigt. Als intermediair leende ik eerst de stofzuiger van buurvrouw. Maar daarvan was het aanvankelijk lege stofzuigerzakje in één zuigbeurt al barstensvol. Deze ervaring deed de beste huisvrouw van alle (en derhalve ook ondergetekende) besluiten om toch maar weer een GROTE stofzuiger te kopen. Een krachtige, van een in deze contreien zeer welbekend merk. Zo gezegd, zo gedaan. Ook deze maakte tóch weer flink kabaal, maar deed tenminste wél wat hij doen moest: zuigen.

De eerste pakjes stofzuigerzakjes, met het apparaat meegeleverd, waren al gauw volgezogen. Geen probleem, verzekerde ik mijn vrouw. Type stofzuiger en modelnummer werden opgeschreven voor de leverancier in de hoofdplaats. Maar m’n liefste kwam terug met een kassabon van meer dan 10 euro en zakjes voor een onbestemd model. Om nu meteen weer naar de grote stad te rijden was geen optie. Dan maar eerst hier terplekke gezocht. Maar ook hier waren de toepasselijke zakjes (van een in onze woonplaats en ommelanden zeer welbekend merk) niet voorhanden. Welgemoed trokken wij saampjes naar omliggende dorpen en gehuchten. Maar alle bezochte winkeliers keken of wij iets van een andere planeet wilden kopen.

Vanwege het prangende ongemak restte er niets anders dan zelf de (in deze contreien zeer welbekende) fabrikant te bellen voor de toebehoren. Na een halfuurtje wachten op andere wachtenden vóór u bij het muzakje “Waiting in Vain” van Bob Marley, bleek ene Loes gewillig te zijn om me te woord en bij te staan. Ze kon erg met me meevoelen, zei ze. Ze zoog zelf ook wel eens stof. Maar: de detaillisten die het apparaat verkopen moeten hun eigen voorraadje verzorgen. Ook van de toebehoren. Maar: stelde ze, bij hoge nood kon ik ook het geld aan de firma overmaken en dan zou zij zelf de zakjes bij me bezorgen. Mijn reactie op die belofte is hier niet publiceerbaar. Voordat ik hem tenslotte weer oplegde blies ik nog een handkusje naar de hoorn. Het is nog steeds heel stil in huis.
En heel stoffig. HV

HUISMAN HENKIE (deel 1)

Geïnspireerd op een column van de Zuid-Afrikaanse journaliste Maureen Joubert.

Vandaag de dag krijgen de meeste mannen het echt niet meer Spaans benauwd om ’s nachts de baby te voeden, om de stofzuiger uit de kast te rommelen, om etenswaren te kopen of om te koken.
We hebben het dan wel over een huishouden waar man en vrouw beide werken, of over de situatie waarbij de vrouw gaat werken omdat het kroost wel op eigen benen kan staan. In het algemeen houden mannen écht niet van huiselijk werk. Het is niet het lichamelijke aspect ervan wat de mannen niet zouden kunnen bolwerken, maar ze worden kriegelig alleen al van het kijken ernaar. Neem nou eens een man die met pensioen gaat. Veertig jaar lang verlaat hij werkdagelijks zijn huis met z’n hoofd vol cijfers en diagnoses. En ’s avonds keert hij vermoeid terug in een schone, helderblinkende en stofloze woning. En dat is nu precies de omgeving voor een man om te kunnen genieten van de krant, z’n biertje en het TV-nieuws.

Maar plotseling, bij z’n pensionering, wordt deze man overspoeld door de warboel en het geroezemoes van het huishouden. De stofzuiger raast en blaast de godganse dag, lijkt het. De top wordt bereikt als de herrie van de wasmachine en de vaatwasser daar nog bijkomt. Heeft een man dan nooit rust en vrede in z’n eigen huis, snauwt hij z’n vrouw dan toe. Als de eensklaps ook overdag aanwezige man zich overal mee gaat bemoeien en zijn vrouw letterlijk en figuurlijk danig in de weg zit, ontstaan er ergernissen.
Als zijn vrouw uit werken gaat is de ‘man-met pensioen’ helemaal uit zijn doen. Want na uitvoering van de -in het zicht van veel vrije tijd- jarenlang uitgestelde klussen wordt ook de huishouding zijn werkgebied. Maar daarin is de kersverse huisman vooralsnog zijn anker kwijt en volkomen stuurloos.

Daarom is het voor veel mannen een uitkomst om vooraf een (alleen voor mannen toegankelijke) cursus: ‘ PENSIOEN-IN-ZICHT’ te volgen. Want dán wordt hen op neutraal terrein de juiste keuze aangeleerd tussen de vloer ofwel de wasmand voor de was, tussen de koelkast ofwel de vuilnisbak voor lege melkpakken. Onder begeleiding van een psycholoog wordt het verschil duidelijk gemaakt tussen ‘je moeder en je partner’; geleerd dat toiletrollen echt niet vanzelf aangroeien en dat lege bierglazen niet uit zichzelf de vaat-wasser invliegen. Er is een diashow met praktijktraining in ‘geef-planten-water’ en ‘zoek-de-goede-plek’ voor ‘het-kunnen-vinden van dingen’. In een rollenspel wordt getraind in ‘het-ideale-winkelmaatje-zijn’ en het ‘de-weg-durven-vragen’. Daarnaast zijn er heuse gespreks-groepen voor onderwerpen als: ‘neem eens een bloemetje mee”, ‘je hebt heus niet altijd gelijk’ en ‘laat de afstandsbediening toch met rust’.
Al met al is een dergelijke cursus een zegen voor de mensheid (vooral voor de vrouwen). HV