Tagarchief: sinterklaas

JA HOOR, DAAR ZIJN ZE WEER……..

Witte Sinterklaas en Zwarte Pieterbaas.

De katholieke kerk heeft ooit de verering van de oud-Germaanse godheid WODAN omgebouwd tot het Sinterklaasfeest. Wodan werd traditioneel omschreven en afgebeeld in een RODE MANTEL , gezeten op EEN WIT PAARD ( de schimmel Sleipnir ). Wodan davert door de lucht en belandt zo op de daken. Zijn helpers ( twee ZWARTE raven, Huginn en Muninn) informeren hem over goed gedrag en misdraging van de bewoners van de huizen. Bij de brave arme lieden die hooi en wortelen offeren laat Wodan gouden munten strooien. Soms werd Wodan vergezeld door BESERKERS *), ZWARTGEVERFDE blanke strijders.

De Paus gaf omstreeks de 7e eeuw na Christus zijn bisschoppen en monniken de opdracht mee om de heidense goden en gebruiken een Christelijk jasje mee te geven. En zo kon Wodan blijven voortleven als Sinterklaas en als de daarvan afgeleide figuur Santa Claus.

Wodan of Odin, Sinterklaas of Kerstman…geclaimd door clerus en commercie.

De figuur van ZWARTE PIET heeft dus NIETS te maken met slavernij of discriminatie.

*)    BESERKERS >  http://nl.wikipedia.org/wiki/Berserker

Sinterklaasgedachten (column)

Voor mij is ús Klaas een heilige.

Us Klaas is vrijwilliger en als zodanig onbetaalbaar. Naast een vrijwilligerschap bij diverse instanties is hij bijzonder goedgeefs. Want van zijn inkomen geeft hij bijna alles aan anderen. Hij is niet getrouwd, berijdt geen auto maar een paard, verblijft goedkoop op een boot en heeft derhalve weinig vaste lasten. Vooral kindertjes kunnen bij hem terecht voor een lovend of stichtelijk woordje met een presentje als beloning of “pleister-op-de-wonde”.

Ook zijn uiterlijk maakt hem bijzonder. Aan de kapper geeft hij geen eurocent uit: zijn baard en snor liet hij languit groeien. Om in zijn ouderdom niet gebukt of languit te gaan gebruikt hij tegenwoordig een lange stok. Zijn kleding is een soort overgooier. Kleurrijk, dat wel.

Toch valt hij gewoonlijk niet op. Domweg omdat hij ook een deel van het jaar (ook goedkoop) in Spanje huishoudt. Maar zo eindejaars trekt hem altijd “it heitelân”. Rustig aan en goedkoop meeliftend met een vrachtschip en in gezelschap van wat medestanders komt hij over naar Nederland.

Zijn faam als grote weldoener voor het kleine volk ligt vooral hier in de lage landen, maar die roem is later doorgedrongen tot zonniger streken. Het Vaticaan heeft hem zelfs heilig verklaard.

Door de laag-landse middenstander is hij inmiddels verheven tot een onmisbare medestander en bewoner van een on-aantastbaar heilig huisje. Die wél, nog op zijn oude dag, met z’n witte hengst Amerigo het dak op moet. Zo van: sa, de miter op. Om pakjes door niet-vindbare schoorstenen te persen. Levensgevaarlijk. En zelfs zonder een risico-verzekering voor dak-klazen tussen de dakhazen. En dát -vind ik- is erg jammerlijk. Want voor mij is hij geen commerciële huur-Sinter-Klaas, maar blijft hij ús Klaas.En geen sodemieterop-Klaas.

Sinterklaassurprise (column)

Zoekend bij Bolcom.nl zag ik iets leuks voor onze kleinzoon van koud twee jaartjes: een puzzel voor in het warme bad. Zo eentje van zacht materiaal en grote stukken om aan de badrand of op de badkamerwand te kleven. Ik bestelde de (nogal prijzige) grap en enkele dagen later werd het pakket bezorgd.

Het bleek een flinke doos te zijn, fors groter dan ik had gedacht. Maar na opening bleek er een aanmerkelijk kleinere doos in te zitten met de onbreekbare baby-puzzel. Verder was de grote doos opgevuld met een enorme rol papier (tegen het breken zeker): wat een materiaal-verspilling.

Gehoor gevend aan onze aloude familietraditie om elk Sinterklaas-cadeau onherkenbaar te vermommen, haalde ik het vulsel uit de verpakking en -eningszins opgewonden- omwond ik de puzzeldoos ermee. Ik zette de grote doos met het cadeau erin even in de gang en ging op zoek naar een rol Sinterklaascadeaupapier voor de afwerking. Daarvoor is bij ons de vaste opbergplek de vliering onder de pannen.

Bij terugkomst in de gang was de Bolcomdoos verdwenen. Mijn man, nogal opruimerig van inborst, had deze alvast in de berging gezet om hem, verder opgevuld met oud papier de volgende dag aan de straat te zetten. Nogal overstuur vertelde ik hem dat hij een Sinterklaascadeau voor ons kleinkind had weggehaald, maar dat ik het nog verder wilde inpakken en er een gedichtje bij wilde doen. Manlief trok wit weg, want hij had een stapel oude kranten erbij gedaan, pas nadat hij het pakket eerst flink in elkaar had getrapt om het wat compacter te maken.

En inderdaad: van het cadeautje was niet veel fraais meer over. Daarna heb ik in de plaatselijke kringloopwinkel een prachtig, niet van nieuw te onderscheiden,xa0 kleuterspeeltje op de kop getikt. Voor maar één euro. Anna Liese.