Tagarchief: wereldnieuws

BLINDGANGERS

Is het je wel eens opgevallen dat veel mensen blindgangers zijn? Of ben je zelf soms iemand die zó op zichzelf betrokken is, dat buiten de innerlijke beleving vrijwel niets meer wordt opgemerkt? Veel jongeren bewegen zich in de openbare ruimte met een instrument aan het oor en zijn daarbij niet meer alert op wat er in hun nabije omgeving te zien of te beluisteren valt. Zo knalde er vorig jaar een meisje met een foontje aan haar oor tegen onze caravan aan. En zo’n sleurhut is –dunkt me- groot genoeg om NIET over het hoofd te zien. En –op dezelfde plaats voor onze woning- knalde dit jaar weer een meisje met een mobieltje aan haar oor dwars door de achterruit van een geparkeerde auto.

Maar ook ouderen zijn ook zonder zo’n apparaatje vaak zó in zichzelf gekeerd dat hun zicht wordt beperkt tot arm- en voetlengte. Het lijkt zelfs of de meeste mensen met oogkleppen lopen, niet meer verder kunnen zien. Valt er voorbij een zeer korte afstand iets bijzonders, iets moois te zien of te horen, dan wordt dat niet meer opgemerkt. Een oorzaak van afsluiting van de buitenwereld is misschien ook dat door de moderne, snelle media, dagelijks een enorme hoeveelheid nieuwsfeiten beschikbaar komen en over ons worden uitgestort. En die berichten uit binnen- en buitenland betekenen meestal niet veel goeds. Het is dus wel logisch, dat gevoelige mensen selectief kijken en luisteren of zich afsluiten om niet gek te worden. En gevoelloze mensen hebben zich eerder al afgesloten van al die rottigheid buiten hun eigen toko.

Het is of bij veel mensen dezelfde hersenpaadjes steeds meer ingesleten en dikker geworden zijn en dat alles wat vervelend, akelig, bedreigend, niet eigen, nieuw of anders is, geen toegang meer krijgt tot het bewustzijn. De ogen werden gesloten, andere nieuwe hersenpaadjes komen niet beschikbaar.

Het gebruik van die foontjes en muziek-spelers is dus niet alleen ronduit gevaarlijk maar ook symptomatisch voor een maatschappij van steeds meer blindgangers: zombies voor al het mooie wat er in de maatschappij en in de natuur tóch nog te genieten valt.

 

->   Misschien mag ik je in dit verband even opmerkzaam maken op de website http://poezie-friesland.nl gevuld met poëtische KLANK-BEELD-GEDICHTEN ?                                                  POËZIE-FRIESLAND

Back to the sixties (column)

Laatst stond ik in het postkantoor met meer nummertje-trekkers te wachten op mijn beurt. Spontaan ontstond er een stevig gesprek over arbeids-ongeschiktheid met een rolstoeler, over gezinsproblemen met een nood-noodhulpverleenster en over diverse wereldproblemen met een stokoudere heer. Wát een problematiek wordt er dagelijks over ons gestort, was de conclusie van deze adhoc-groep: je zou er gestoord van worden.

In ieder geval wordt deze jongen beslist niet vrolijker van de ellende, die van overal ter wereld op ons afkomt. Als goed voornemen voor 2013 besloten mijn zonne-straaltje en ik daarom tot een dagelijks rantsoen van éénmaal radio-nieuws en géénmaal dwangbuis-nieuws. Onder het genot van een glaasje Altzheimer-light knippen wij beurtelings voor elkaar leuke, positieve stukjes uit de Pluskrant. Dát is wereld-ellendevermindering met 90 procent. Of meer…………

Ons vriendelijke verzoek aan een gast is steevast: “Verras ons met een grap of verblij ons met een bloem”. Ter aansporing schroefde ik aan onze voordeur het bordje met de tekst: “Wie hier lachend naar binnen huppelt, wordt wel zeker geknuffeld”. Sindsdien hebben we nicht zeurPietje niet meer gezien. Die irri-tante met haar “waarom-wel en waarom-niet-vragen” zijn we mooi kwijt. Herrlich! Want we willen alles graag op onze manier en in ons tempo blijven doen. Ook al gaat er wel eens iets helemaal fout.

Op het Moleneind in ons stadje bewandelen we uitsluitend de zuidelijke ZonZijde, want daar komt de tijd van de trekschuit terug. En de telefoonterreur van callcenter-girls pikken we niet meer: “over en uit”. Voor onze vaste computer-correspondenten geldt: vóór de koffie niet E-mailen (vrij vertaald Fries: “foar de kofje net eamelje”). Onze boekenkast is bijgevuld met een kofferbak-lading moppenboekjes. Voor het geval dat we grappen niet snappen is de sofa gestoffeerd met lachkussentjes. De aanlooppoes hebben we subiet omgedoopt tot Smiley. Onze stereo-installatie wordt voltijds gevoerd met Glenn Miller swing, country en vrolijke walsjes. Tijdens het koken swingt zelfs het eten hier de pan uit. Bij ons is het “back to the sixties”. Zestig plus dus. H.Veenstra